De 'kamers' waar hier sprake van is, zijn van oorsprong de kamers van kanonnen. In de tijd toen men nog geen granaten in hulzen gebruikte, kon men de achterzijde van de loop van het kanon losmaken. In dit achterste gedeelte kwam de zogenaamde 'drijflading', dus het buskruit dat nodig was om het projectiel af te schieten. Om een kanon te laden, plaatste men eerst via de achterzijde een grote ronde kogel in de loop. Hierachter plaatste men een geladen kamer.

Door een klein gaatje boven in de kamer, bracht men de kruitlading tot ontbranding, waardoor de kogel met grote kracht afgeschoten werd. De gebruikte kamer, werd dan van de achterzijde van het kanon verwijderd, waarna men weer een nieuwe kogel met een nieuwe kamer kon laden. Enerzijds kon men hierdoor sneller achter elkaar vuren, anderzijds was het voordeel dat men het kanon niet uit zijn stelling of uit het schietgat hoefde te halen om het geschut via de monding van de loop te herladen.

Vervolgens wordt een bepaalde hoeveelheid buskruit in de kamer gebracht. De hoeveelheid hangt af van het soort kruit, maar in de regel is het ongeveer de inhoud van een borrelglaasje. Boven op deze kruitlading komt een prop (kranten-)papier, die met een houten pin en houten hamer aangeslagen wordt. Men neemt hiervoor houten gereedschap, aangezien ijzeren gereedschappen vonken kunnen veroorzaken waardoor de kamer al tijdens het laden afgaat.

In principe is de kamer nu klaar om afgeschoten te worden. De kamer wordt op een stevige en liefst droge ondergrond geplaatst. Kort voor het afvuren van de kamer wordt het houten pinnetje uit de onderkant van de kamer verwijderd en op het lipje onder deze kleine opening wordt ook een kleine hoeveelheid kruit gelegd. Bij het afvuren van de kamer, wordt deze kleine kruitlading tot ontbranding gebracht. Hierdoor ontsteekt via de opening in de kamer ook de 'hoofdlading', waarbij de leem- en papierproppen met oorverdovend geraas uit de kamer schieten.